The best of Mr. Voetblah (einde)

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigden met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Vandaag 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Morgen start het WK.

De allerlaatste blogpost is van ‘founding father’ Mr.Voetblah, alias @teunmeurs. Ruim tien jaar geleden begon hij Voetblah toen Twitter en Facebook nog in de kinderschoenen stonden, Royston Drenthe bij Real Madrid speelde en Justin Kluivert op schoolkamp naar Dierenpark Amersfoort ging. Hieronder de Top 5 van Teun, deels uit eigen werk, deels van andere makelij.

1. Een jaar in de onderbond (deel 1 t/m 6) – Frank Heinen (2014)
Doe jezelf een plezier en neem een half uurtje voor dit absurde vervolgverhaal van Frank Heinen uit 2014. Telkens als Frank mij een aflevering toestuurde, was ik weer verbaasd en onder de indruk van zijn inmiddels alom onderkende schrijverskwaliteiten. Wat mij betreft het hoogtepunt van 10 jaar Voetblah.

2. Avant Garde Cup – Voetblah (2013 – nu)
Op de tweede plek geen verhaaltje, maar een reeks experimenten waar ik trots op ben en die nog steeds aan urgentie winnen. Spelregelvernieuwing wint serieus terrein in de voetballerij en daar dragen wij graag een steentje aan bij, ook in de toekomst. De hyperlink leidt tot een filmpje behorende bij het eerste experiment. Ten eerste omdat het zo lekker DIY is en ten tweede omdat dat in een paar minuten toont hoe groot de potentie van spelregelvernieuwing is.

3. In den Ban van Abe – FC Blogbroeders (november 2012)
En ook op de derde plek een evenement: In den Ban van Abe. Misschien wel het eerste teken dat nostalgische bijeenkomsten van gelijkgestemde, enigszins nostalgische voetballiefhebbers bestaansrecht hebben. Inmiddels zijn dit soort events talrijk: Bier & Ballen, Total Football Festival en onlangs nog Staantribune’s voetbalfestival ‘Remember 88’. In 2013 kwamen onder meer Willem van Hanegem, de gehele Nederlandse voetbalpers en Piet Keur naar het leegstaande stadion van HFC Haarlem. Enkel vanwege een rare voetbalsnor. Daarna was alles mogelijk.

4. Het ontslag van Marcel Keizer: een roekeloos besluit (januari 2018)
Van de drie Voetblah-categorieën ‘observerend’, ‘knipogend’ en ‘opiniërend’ voelde ik me het meeste thuis in de laatste categorie. Als vierde daarom een recent kritisch commentaar uit eigen werk. Over het drama Nouri dat me aan het hart gaat, over het ongekende mismanagement van Ajax in dezen, en over de wissel Ten Hag/Keizer. Deze post voorspelde min of meer dat de komst van Ten Hag geen soelaas zou bieden, maar was met name gericht op het in mijn ogen meest miskende aspect van het voetbal: het mentale.

5. De scribenten!
Tot slot kan en wil ik geen keuze maken voor een post uit het schier oneindige aanbod uit de afgelopen 10 jaar. Wat mij rest is iedereen die ooit voor Voetblah heeft geschreven enorm te bedanken voor zijn of haar genereuze bijdrage. Voetblah is namelijk amateurvoetbal pur sang. Geen vergoedingen, geen cent per woord. Maar dus ook geen linkruil, branded content of advertenties. Liefdewerk, oud papier van ruim 50 voetballiefhebbers met een scherpe pen. Lieve redactieleden, gastspelers en eenmalige internationals… dank jullie wel, het waren tien mooie jaren. Nu is het mooi geweest.

Klaar. Uit.

The best of Voetblah: Mazuro

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag is het de beurt aan Mazuro, alias @heinscatchup, alias de onbetwiste nestor van de voetbalcultuur. Naast redacteur ook eindredacteur, motivator, inspirator, kortom de drijvende kracht achter Voetblah het afgelopen decennium. Waarvan akte!

FC Limmen effe dimmen – Annemarie Postma
Een van de héérlijke stukkies van La Postma. Die het aandurfde om zich als énige vrouw tussen de Voetblah-mannetjes te begeven en prompt tot de meest gelezen auteurs ging behoren. En tot de favorieten van deze eindredacteur, alleen al vanwege de structurele, late ‘op de valreep’-appjes.

R.I.P. Dwerghamstertje Jetro – Kalusha
Kalusha heeft met deze hilarische post waarschijnlijk het grootste Voetblah-bereik gehad qua lezers. Het is dan ook een ‘Kalusha’ ten voeten uit en tevens een fraai staaltje van de haat-liefdeverhouding die de verstokte fan heeft met zijn club en spelers.

De treurige trivialiteit van Studio Voetbal – De Populist
Teundepopulist heb ik altijd bewonderd om zijn fijnzinnige en – voor zijn leeftijd zeker – rijpe beschouwingen en analyses. Een scherpe observator die deze observaties op fraaie en zeer leesbare wijze ‘op papier zette’. Deze kenschets van Studio Voetbal is mij helemaal uit het hart gegrepen.

Na ampel inwendig onderzoek heb ik uit eigen werk deze twee gekozen. Verheyen omdat hij zo sportief reageerde op mijn toch bepaald kritisch stukkie over hem. En Michel Breuer – Voetblah-proof als geen ander – behoeft eigenlijk geen betoog.

Raymond Verheyen en de kunst van het periodiseren en provoceren

MAN V/H WEEKEND: Michel ‘buitenkantje rechts’ Breuer

Dat was het dan, (voor mij bijna) 10 jaar Voetblah, waarvan meestentijds als eindredacteur. Het was voor mij een bijzonder genoegen om al die redelijke tot briljante stukjes van vele, veelal jonge, getalenteerde redacteuren te mogen redigeren. Het was een eer om ook met al min of meer gevestigde schrijvers als Frank Heinen en Jan Beuving te mogen werken. En om al die mensen te leren kennen en ontmoeten. Daarvoor zeg ik iedereen die bij Voetblah hoe dan ook betrokken was hartelijk dank! Het is mooi geweest. Waarvan akte!

The best of Voetblah: Marco Magielse en Stadiongebod

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag is het de beurt aan de groundleggers van de Snoepwinkel, Marco Magielse en Stadiongebod. Marco, aka deslagvelden.nl en deafbeelding, behoeft eigenlijk geen introductie, ware het niet dat hij de bescheidenheid zelve is, getuige ook alweer zijn bescheiden inbreng in dit kader. Stadiongebod eert hem hieronder terecht, maar mag die eer zelf ook in zijn zak steken vanwege al die prachtige plaatjes die hij al jarenlang met ons deelt. Mannen, hartelijk dank hiervoor!

De selectie van Stadiongebod:

You fucking knobhead – Kees Hendriksen
Een diepe buiging voor de kroonprins van dit schrijversgilde. Deze categorie zou probleemloos te vullen zijn met stukken van zijn hand. De keuze is gevallen op die van een gezamenlijke trip waar hij tussen twee pints door dit stukje uit zijn mouw schudde. Kees zit op schrijven, zoveel is wel duidelijk.

Ronse : Marco Magielse
Deze man behoeft geen introductie. Op eenzame hoogte in (onder anderen) de categorie Stadionfotografie en ik voel me dan ook bevoorrecht dat ik met hem jarenlang deze rubriek met hem deelde. Het wachten is op het uitkomen van nieuw werk want na de publicaties van Hans van der Meer en Jurgen van Tomme smacht Nederland weer naar een Snoepwinkel in boekvorm.

Klik op de foto voor de volledige afbeelding

 

 

 

 

 

 

 

Stadion Mathias Stinnes : Tribuneklanten
Met Tribuneklanten heb ik door de jaren wat stadions gezien waarvan zeker een kwart verlaten was. Hoe hij ze vindt -want vaak is hij degene die ze heeft opgespoord- blijft me verbazen maar zoals waarde collega Magielse altijd zegt: “je vraagt een goochelaar ook niet naar zijn trucs.” Het mooiste wat je kan gebeuren tijdens zo’n trip is dat je er pas op dat moment achter komt dat het stadion allang is verlaten, zoals hier in Karnap.

Estádio Municipal de Braga : Stadiongebod
Vaak draait het bij de snoepjes in de winkel om details. De afbladderende verf op houten tribunebankjes, dat ene hoekje met die pismuur of dat scheefhangende reclamebord. Daarom besloot ik het op de rotswand waar Estádio Municipal de Braga tegenaan is gebouwd, het eens anders te doen. Het is tevens een ode aan de zwartkijker, de mannen die zich om wat voor reden dan ook soms in de gekste bochten wringen om een wedstrijd van buiten het stadion te kunnen volgen. Dat ik later zag dat mijn collega Marco Magielse zich bij zijn bliksembezoek graag die rotswand had willen zien, maakt de spreekwoordelijke cirkel rond.

De keuze van Marco:

Vroeger dacht ik dat ik de enige was die eerder op het stadion dan op de wedstrijd lette. Dankzij het internet en de mogelijkheid voor gekkies van allerlei allooi zich daar te verenigen, bleek dat niet het geval. Zo ontmoette ik, mede dankzij Voetblah en de prachtevenementen In den Ban van Abe en Ballen op de Berg, Stadiongebod, wiens echte naam slechts bij intimi bekend is. Net als die van Tribuneklanten trouwens. Ik ken die namen. Maar ik verklap ze niet. Waar het hier om gaat is het genot van een dagje gezamenlijk in de auto op zoek naar stadionschatten. Met gelijkgestemden (dat ene Martijn Mureau daar ook wel eens bij was komt heel slecht uit voor dit stuk, want die man heeft geen schuilnaam). Dat is een feest, beste Voetblah-lezers. Daarom wil ik voor deze allerlaatste bijdrage aan dit bijzondere blog een foto plaatsen en die opdragen aan twee stadiongekkies van het eerste uur. En als we dan toch bezig zijn: deze foto is ook voor de mannen (en vrouw!) van Voetblah, die tien jaar lang de ballen uit hun broek organiseerden om telkens weer een ‘stukkie’ op de site te hebben. Kijk toch eens naar dat witgeschilderde muurtje in Cappielow Park, een stukje nedergedaald paradijs in Greenock, Schotland.

Klik op de foto voor de volledige afbeelding

The Best of Voetblah: Annemarie Postma

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag is het de beurt aan La Postma, de enige vrouw in ons gezelschap, maar die meer dan haar mannetje staat op voetbalschrijfgebied. Fervent voorvechtster van en  prachtig schrijvend over meiden- en vrouwenvoetbal. Annemarieke, bedankt daarvoor!

 

“Jouw stukjes gaan eigenlijk nooit over voetbal”, kreeg ik vaak te horen. Nee, dat klopt. Terwijl er gek genoeg toch weinig momenten op een dag zijn dat ik niet met voetbal bezig ben. Het begint bij het lezen van de krant, waarna ideeën voor een volgend verhaal als vanzelf het hoofd binnen sijpelen. Als je goed oplet is het voetbal overal. Op straat, in de trein, op het werk bij de koffieautomaat, in de metro, tijdens de barbecue bij de buren, op het klimrek, in de supermarkt. Bij Voetblah kreeg ik de tijd en de ruimte om zo op een andere manier naar voetbal te kijken. Daar ben ik Mr. Voetblah en Mr. Voetblah sr. enorm dankbaar voor.

1: Een lama in de kantine – Jaap van Dam
Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Jaap en ik zijn beiden linkspoot en liefhebber van rugnummer 11. Zijn bescheidenheid siert hem, maar ik hoop van harte dat hij nog een keer de ballen heeft om zijn verhalen ergens aan te bieden. De verhalen over zijn zoon zijn ontroerend, maar deze over de lama kon niet gepasseerd worden. Alleen al niet vanwege de titel.

2: De zegetocht van Mino Raiola – Cardoso
Schrijver met in mijn ogen het mooiste Voetblah-pseudoniem. Schrijver die ook het vaakst, laat op de avond voor de deadline, in de groepsapp meldde: “Zwaar weekend gehad, heeft iemand nog een tip voor een onderwerp?” Om vervolgens binnen een half uur een rake analyse over de rechtervoet van een invaller bij NEC tegen Vitesse op te tekenen. Of iets dergelijks. Ook met bovenstaand stuk slaat hij de spijker op zijn kop. Zelfs nu is het nog actueel.

3: De Sjaal en zijn Verhaal: Royal Antwerp FC – Excelsior Virton 15-11-2014
Mijn moeder is groot fan van Rodney en ik ook. De liefde voor Amsterdam giert door zijn aderen en dat kan hij prachtig verwoorden. Tijdens de Voetblah-trip naar Antwerpen, waar hij deze sjaal kocht, heeft hij de oren van mijn kop geluld. Hoe meer bier erin gaat, hoe onverstaanbaarder hij wordt, dus het komt mooi uit dat hij goed kan schrijven.

4: Arme Maurice Steijn
Veel prijzen heb ik als trainer niet gewonnen, maar wat was het een feest met de meiden bij De Meer. Dit verhaal kennen ze uit hun duim, het was de eerste keer dat ze medelijden met me hadden. Dit seizoen nemen we afscheid van elkaar, daarom ben ik extra blij dat ik deze herinneringen op papier heb staan.

5: Dagdromen op de Ten Katemarkt
Toen wist ik weer waarom ik schreef.

Dankjewel, Voetblah!

The Best of Voetblah: Peter-Paul Timp

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag de favoriete Voetblah’tjes van onze Publieksspeler, de in tegenstelling tot menig co-redacteur meer op Rotterdam georiënteerde chroniqueur van vaak aan of op de KNVB gerichte stukjes. Maakte een geslaagde comeback na enkele jaren sabbatical. Publieksspeler, bedankt voor je mooie bijdragen! 

1: Het gros van ons kan er geen hout van – door Allard Ganzenhoef
De afgelopen tien jaar schreven we af en toe ook over het gedrag van voetballers. Over voetballers die zich inzetten voor een ander en ook over al dan niet wangedrag op de velden. Deze post van Allard zou herkenbaar moeten zijn voor iedereen die op een lager niveau voetbalt én in het bezit is van enige zelfreflectie. Helaas is dat laatste niet altijd het geval zoals ook blijkt uit deze post. Wellicht een stichtelijk verhaa,l maar wel een verhaal dat menig amateurvoetballer uit de kelderklasse zou moeten lezen.

2: Was het altijd maar voetbalweekend… – door Kalusha
Als scribent zonder journalistieke achtergrond en zonder journalistieke ambitie las ik altijd vol bewondering de posts van collega’s die echt talent hadden om te schrijven. Kalusha is een van hen. Schreef posts die herkenbaar waren en waarvan je na het lezen denkt: “Ik ken deze situatie, waarom heb ik deze post niet zelf geschreven?” Deze post bijvoorbeeld, herkenbaar voor iedereen die weleens een weekendje weggaat met zijn voetbalteam. En laten we eerlijk zijn, was het altijd maar voetbalweekend.

3: De man van het weekend: Radjin de Haan – door Mr Voetblah
Een post uit het eerste Voetblah-jaar. Zoals eerder geschreven, besteedde Voetblah als eerste blog aandacht aan rand- en cultzaken in het voetbal en waren we tegelijkertijd knipogend en kritisch. Deze post bevat al deze Voetblah-kenmerken. Een club die door iedere voetbalvolger in de regio Haarlem werd geassocieerd met dubieuze betalingen, zwaait de naar Al Ahly vertrekkende trainer uit op een kameel. Enerzijds cult, anderzijds gaf Mr Voetblah een terechte, opiniërende knipoog. Want in 2012 vroeg Young Boys het faillissement aan nadat bij een inval in het clubgebouw dertien mensen werden aangehouden in verband met illegaal gokken. Het als voorbeeld aangehaalde Voorland bestaat inmiddels ook niet meer.

Zelf heb ik, met een pauze van bijna drie jaar, vanaf 2009 met veel plezier voor Voetblah geschreven. Bijna wekelijks schrijven heeft mij veel geleerd, bood mij de mogelijkheid mijn hersenspinsels over voetbal te delen en interessante mensen te ontmoeten. Bij dezen wil ik het publiek bedanken voor het lezen, mijn medescribenten voor hun vermakelijke posts en mijn excuses maken aan de eindredacteur voor al het correctiewerk. Als afsluiter hieronder twee eigen bijdragen die mij het meest zijn bijgebleven.

DE MAN V/H WEEKEND: Ruud Gullit
Zeker niet mijn beste post, maar deze koos ik omdat Regi Blinker, een van mijn jeugdhelden, zelf reageerde. In deze post vraag ik me af waarom Ruud Gullit de Achievement Award van Life After Football won en de voormalig linksbuiten legde mij uit dat dit was vanwege zijn verdiensten tijdens zijn voetbalcarrière en dus niet erna. Dat een van de smaakmakers van Feyenoords kampioensteam uit 1993 reageerde op mijn post, was voor mij als Feyenoord-fan met 1993 als eerste herinnering, toch wel cool.

Punten zitten in de tas
Levend in een stad en tijd waar de bakfiets en transporter, met zo’n hip rek voorop, steeds hardnekkiger om zich heen grijpen, kies ik een post over de enige echte manier waarop je als voetballer je tas meeneemt op de fiets. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat zo’n rekje wel verrekte handig is. Maar een rolkoffer is nog wel een stap te ver en zorgt ervoor dat je in principe al met 2 – 0 achterstaat.

The best of Voetblah: Erwin Johannes Ilgun

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag is de beurt aan Erwin Johannes Ilgun, misschien wel de Wijste uit het Oosten, waar we nogal wat schrijftalent hebben mogen rekruteren. Hij observeerde scherp en beschouwde de voetbalwereld op geheel eigen wijze dus. Erwin, bedankt daarvoor!

1: Clarence in 4-4-2 – door Jan Beuving
Voetbal is een spel van momenten. Dat maakt het zo leuk en meeslepend. Elk potje is anders en de meeste vergeet je. Jan Beuving weet als geen ander die bijzondere momenten in korte gedichten te vatten. Met name deze vond ik wel bijzonder geestig omdat je de beelden gelijk weer op je netvlies krijgt en het ongeloof van wéér een grote misser door een grootse voetballer opnieuw beleeft. Jan is een van de weinigen die daadwerkelijk in meerdere systemen kan spelen, eeuh… schrijven.

2: Een jaar in de onderbond (Feuilleton) – door Frank Heinen
Het waren de stukjes van Frank Heinen die mijn aandacht naar Voetblah trokken en aangezien Cardoso Kansloos uit de oude doos haalde zet ik Een jaar in de onderbond op mijn lijstje. Het leest bijna als een schelmenroman en het lijkt alsof Frank ons tussen de regels door, of soms buiten het hele stuk om, nóg iets wil vertellen. Regelmatig browse ik naar HP De Tijd om de columns van Frank te lezen. De reden dat hij niet op 1 staat is omdat het lijkt alsof hij wielrenners serieuzer neemt dan voetballers.

3: Het Zijn Zware Tijden voor de Voetbalromanticus – door Cardoso
Cardoso snapt voetbal, voetballers, de media, wetenschap, politiek, de techniek, supporters, de wereld en alles wat er nog meer te snappen valt. De titels boven zijn stukken zijn onbeschaamde clickbaits, maar hij weet in de ruimte die hem geboden is wel altijd een punt te maken. Cardoso is ook een realist, maar ondanks zijn observatie over de zware tijden voor de romantici, weten we dat hij van binnen altijd weer een beetje gelukkiger wordt als er een bal in de buurt is.

Ik schreef zelf regelmatig over huidig eerstedivisiegrootmacht FC Twente en de FIFA, maar twee stukken over andere onderwerpen zijn mij meer bijgebleven.

De Struisvogelpolitiek van Vitesse
De relatie tussen de voetbalwereld en de politiek heeft mij altijd al geboeid. Toen Vitesse alsnog op trainingskamp ging nadat het hoorde dat Dan Mori (een Israëlische speler) niet de Verenigde Arabische Emiraten in mocht, schreef ik mijn verontwaardiging van mij af. Vitesse was het toevallige voorbeeld, maar dat feit – en mijn besluit om het logo omgedraaid erbij te zetten – werden mij door een aantal supporters en supportersverenigingen niet in dank afgenomen. Het bleef nog even onrustig op Twitter.

In Almelo is altijd wat te doen
Stop een spannende bekerwedstrijd, een boze keeper en een oude grap van Herman Finkers (1985) in je schrijversblender en kom dan tot een kort verhaal van 314 woorden. Op Voetblah kon je als scribent heerlijk je fantasie op haar beloop laten als het stuk maar iets met voetbal te maken had en tussen de 300 en 400 woorden in bleef. Dit laatste lukte niet altijd, maar een stukje als dit bracht mij veel plezier. Ik had het geloof ik drie keer herschreven en op de kop gegooid om tot dit resultaat te komen. De positieve reacties van lezers en volgers waren een kers op de taart.

Voetbal is een spel dat eenieder kan beleven op zijn of haar eigen manier – Voetblah was het blog waar elke schrijver datzelfde plezier vanachter het toetsenbord op zijn of haar manier kon beleven. Dat zoveel mensen deze en andere stukken lazen, zegt veel over de kracht van eigenzinnigheid. Teun, Hein, Cardoso en al die andere scribenten: het was alsof ik in mijn droomelftal aan het voetballen was.

HET SALUUT (2): Lara Rense

Wij houden ermee op, hier in Waalwijk. Voetblah zwaait af na 10 jaar voetbalbloggerij. Ter afscheid ontvangen wij de weken tot aan het WK een meerdelig saluut. Afkomstig van ‘unusual suspects’: voetbalminnende Nederlandse schrijvers, opiniemakers en/of journalisten die normaliter niet over voetbal schrijven, maar dat nu eens een keer wel doen. De tweede afzwaaier is van radiomaakster Lara Rense, die er naast haar dagelijkse programma op Radio 1 een loopbaan als amateurvoetballer op nahoudt bij Wartburgia in Amsterdam.

Hieronder Lara’s bijdrage voor Voetblah over de voetbalcultuur van Nunspeet.

Ik was 10 jaar en wilde op voetbal. Ik wilde zo dolgraag. Maar ik had pech, het mocht niet. Meisjes voetbalden niet in Nunspeet. Ik dacht, ik wil best een jongetje zijn (ik kan goed allebei). Of een ander soort meisje als het moet: een die met haar benen bij elkaar zit, betamelijk probeert te zijn en zoet en braaf is… als ik maar mag. Helaas, zo werkte het niet. In het genadige hart van Onze Lieve Heer was geen ruimte voor dit soort buitensporigheden. Ik besloot een andere weg in te slaan, ik probeerde de rol van indringer.

We woonden in Nunspeet aan een statige laan: veel bomen, grote huizen, alleen maar nette mensen. Achter ons huis lag een flinke speeltuin met een grasveld. Ik waagde me daar nog niet, eerst moest ik beter worden. De tuin was mijn heilige oefenruimte. Ik repeteerde beweging. Steeds weer binnenkant voet, alsmaar de bal tegen de zware bielzen langs het gazon. Hoog spelen deed ik tegen de muur op het plaatsje naast ons huis. Tot mijn moeder gek werd van het gedreun van de bal: bonk-stuiter-bonk-stuiter-bonk. “Ga in godsnaam naar het voetbalveld!”

Mooi. Een nieuwe fase op mijn pad naar geluk; ik moest naar het voetbalveld van mijn moeder. Het werd een reuzenstap. Mijn lijf was klein en schriel en dat maakte het veld enorm. Aan beide kanten stond een massieve goal van bruin gelakte houten palen. Elke middag na school speelden de jongens uit de buurt daar ‘voor het echie’, meestal een wedstrijd Ajax – Feyenoord. Ik kon ze horen vanuit de tuin. Vanachter het hoge zolderraam gluurde ik naar ze en zag ik dat ze het gras in de doelgebieden al helemaal kaal hadden getrapt. Op een dag ben ik naar het veld gelopen en ‘gewoon’ mee gaan rennen. Na een aantal keer heen en weer riep ik zelfs om de bal. “Nee man, niet naar dat meisje!” kreeg ik terug. Dat was natuurlijk niet aardig. Maar ik had ambitie en trok het me niet aan. Ik meldde me iedere middag opnieuw en bleef vragen om de bal. Ze speelden op leven en dood en waren allemaal een bekende voetballer. In mijn rol als indringer koos ik tactisch  voor oud-Ajacied Simon Tahamata, een mooi compromis waarmee ik vrienden kon zijn met alle jongens. Tahamata ging dat jaar naar Feyenoord. Bovendien paste hij goed bij me, hij was snel en klein zoals ik.

Mijn tenue koos ik met zorg, het werd steeds professioneler. Ik deed twee sokken in verschillende kleuren over elkaar, de ene langer dan de ander, waardoor het net leek alsof ik echte voetbalkousen aanhad. Van mijn vader kreeg ik een echt shirt van Feyenoord, zo’n glimmende Puma met het geel van sponsor Gouden Gids erop. Ze konden zo langzaamaan niet meer om me heen. In mijn herinnering vroeg meester Muis me in de lente van 1984 voor het schoolvoetbalteam. Het kan bij nader inzien ook zijn dat hij zich simpelweg gewonnen gaf. Ik was nogal vasthoudend. Om de dag vroeg ik of ik met het schoolteam mee mocht doen. Een paar maanden later zat ik in de selectie voor het jaarlijkse voetbaltoernooi in Spakenburg. In Spakenburg weigerden in 2008 nog vier ambtenaren homohuwelijken te sluiten, homo’s mogen niet trouwen van God.

Daar stond ik, met mijn korte dunne beentjes in het veel te grote voetbalbroekje van school. Echte voetbalsokken om mijn kuiten, mijn lange donkere haren in een paardenstaart. “Een deerntje?!” riep mijn tegenstander verschrikt. Na tien minuten werd ik gewisseld. Het maakte niet uit. Ik voelde me ongemakkelijk en flink tegelijk, en ik zal het nooit vergeten. Meisjes voetbalden namelijk wel in Nunspeet.

The Best of Voetblah: J.P. Poetius en Matthijs Snepvangers

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag presenteren JP Poëtius en Matthijs Snepvangers hun favoriete Voetblah’tjes. JP is een van onze later aangetrokken redacteuren die als toch fervente Ajacied wel degelijk kritisch kon kijken in de eigen keuken en oog had voor wat er buiten Amsterdam speelde. Matthijs is onze voetbalhistoricus en heeft ons verrijkt met prachtige verhalen uit de kleurrijke voetbalgeschiedenis tot zwart-witbeelden toe. Bedankt daarvoor, jongens!

1 t/m 3 zijn van Poetius, 4 en 5 van Sneppie.

1. Het schoolklasje van meester Blind – Annemarie Postma
Er was terecht een hoop chagrijn rond Oranje. Behalve de Oranjeklanten (in kleed- en bestuurskamer) namen ook de critici zichzelf erg serieus. Gelukkig hadden we Annemarie Postma nog, die de situatie bij het nationale vlaggenschip reduceerde tot wat het in wezen was.

2. Hierbij solliciteer ik – Kees Hendriksen
Even een reminder voor de recruitment-afdeling van FC Twente. Met de hem kenmerkende humor beschrijft Tukker Kees waarom hij een geschikte tribuneklant is en zijn club wel stom is om hem niet aan te nemen als multifunctioneel inzetbare seizoenkaarthouder.

3. Leve de gekken! – J.P. Poetius
Voetbal was in de jaren zeventig en tachtig een apartere biotoop, tegenwoordig is het veel zakelijker. Het is geen toeval dat een heel leger nostalgici terugblikt op vroeger tijden en dat Voetblah op zoek was naar de grootste cultvoetballer. Een kleine ode is daarom op zijn plaats aan de gekken die leven in de brouwerij brengen met hun passie, humor, genialiteit en meedogenloosheid.

4. Operatie ‘De KNVB moet kapot’ – Rene Waning
Matthijs: – Rene Waning vecht al jaren met een nuchtere denkwijze tegen het conservatisme in het amateurvoetbal. Of het nu om de tweede en derde divisie gaat of het kleine grut op de zaterdagochtend, Waning kan relativeren en stelt de echte problemen aan de orde. Dit stuk is exemplarisch.

5. Hoe een halfgod na 32 jaar eindelijk rust vond – Matthijs Snepvangers
Matthijs: – Niet mijn beste stuk. Wel iets wat ik al jaren propageer: met voetbal kun je de geschiedenis vertellen. Of het nu gaat om de starre jaren vijftig te beschrijven met die Nederlandse bescheidenheid bij de invoering van het profvoetbal, of een oorlog op het Zuid-Amerikaanse continent. Voetbal leent zich altijd voor een verhaal om de geschiedenis van de twintigste eeuw dichter bij de mensen te brengen.

THE BEST OF VOETBLAH’S SNOEPWINKEL: Tribuneklanten en Jeroen Zwaan

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Het is uitverkoop in De Snoepwinkel. Nog één keer zijn de schappen goed gevuld en kunt u genieten van al het moois dat de afgelopen jaren voorbij is gekomen. 5 pareltjes van foto’s, geschoten met voorliefde voor stadions. Een ode van Jeroen Zwaan (nog niet zo heel lang Snoepwinkelier) en Tribuneklanten (zoetjesaan een oudgediende) aan de mooiste winkel op het internet: De Voetblah Snoepwinkel. Jongens, bedankt voor jullie mooie bijdragen!

De eerste ode is aan een voorganger van de huidige Snoepwinkeliers. Misschien wel de beste stadionfotograaf van Nederland, Marco Magielse. Een prachtige plaat van een avondwedstrijd in het Oscar Vankesbeeck Stadion in Mechelen. Een plaat van een stadion. Actueel na de promotie van Racing. De weg terug omhoog is ingezet.

Klik op de foto voor voor de afbeelding

Een andere voorganger is een liefhebber van oude meuk en verrotte stadions. Stadiongebod is een vaste reispartner van uw Snoepwinkelier Tribuneklanten en samen maakten zij menig reisje op zoek naar alles wat stadions zo mooi maakt, vaak op de meest afgelegen plekken in Europa. Een hoogtepunt was een rondreis door Oost-Europa waar dit snoepje werd geschoten in Trencin.

Klik op de foto voor voor de afbeelding

Uw ‘jongste’ Snoepwinkelier heeft slechts enkele malen de Snoepwinkel mogen openen, maar deed dat vanzelfsprekend met hart voor de zaak. Graag neemt hij u mee naar de plek waar zijn hobby is gestart. Op vaderlandse bodem én nog een van de weinige Nederlandse stadions waarin nog veel historie verborgen zit. Beton, staanplaatsen, hoge hekken, sintelbaan, … Een inmiddels uitstervend ras: Sportpark Kaalheide.

Klik op de foto voor voor de afbeelding

Waardering gaat zeker ook uit naar collega-Snoepwinkelier Tribuneklanten. In zijn assortiment zijn met grote regelmaat lekkernijen in beeld verschenen die ook voor uw andere Snoepwinkelier voor inspiratie zorgde. Maar ook oude herinneringen opriepen, zoals een bezoek aan het Jules Ottenstadion waar menig oud-Willem II speler juist geen goede herinneringen aan zal hebben beleefd: na een 6-1 pak slaag tegen AA Gent onderwierp coach Co Adriaanse het team aan een fikse strafwandeling.

Klik op de foto voor voor de afbeelding

Tot slot een stadion dat menigmaal pronkte in De Snoepwinkel en niet zonder reden: Roots Hall behoort tot een van de mooiste stadionnetjes van Engeland. Uw afzwaaiende Snoepwinkelier ging er onlangs ook een bezoekje brengen en was direct verkocht. Een waardige plek om de laatste lekkernij de deur uit te doen.

Klik op de foto voor voor de afbeelding

The Best of Voetblah: Mark LA

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag is het de beurt aan Mark Lievisse Adriaanse, een naam die je eigenlijk altijd voluit wilt schrijven. Een fervente Feyenoorder, die zich wat later bij ons aansloot, maar naadloos bleek te passen. ‘Helaas’ werd zijn talent elders (h)erkend en moest hij de Voetblah-pen neerleggen. Na vele behartigenswaardige bijdragen. Waarvoor dank!

Er was me gevraagd om 10 jaar Voetblah samen te vatten in een top 5. Maar nu ik er zo over nadenk hier in deze Haagse lunchroom – rechts zit de Britse minister van Binnenlandse Zaken, rechts Tom Coronel (of z’n broer Tim, of iemand die op ze lijkt) – lijkt me dat wat potsierlijk. Hoe vat je tien jaar voetbalproza samen in één lijstje? De vijf béste stukken? Wat deugde er dan niet aan de rest?

Nee, ik ga het anders doen. Laten we wel zijn: er wordt in Nederland veel over voetbal geschreven en veel ervan is werkelijk niet doorhéén te komen. Verhalen vól clichés, met ongetwijfeld als esthetisch perfect bedoelde zinnen die nergens op slaan. “Hij lijkt zonder lasso losgelaten op de prairie van het onvermogen”, las ik eens over Frank de Boer. Wie heeft óóit iemand losgelaten zien worden op een “prairie van het onvermogen”, zonder lasso ook nog eens? Waar is die prairie, en hoe ziet het eruit? En  wat doet het ertoe dat hij geen lasso heeft?

Veel van die analyses zijn van een zelfde voorspelbaarheid als nogal wat politieke analyses die je op tv ziet. Jaahaa, enórm pijnlijk voor D66/Ajax dat er nog een referendum komt/een zelfopgeleide speler als Justin Kluivert weg wil. Het is voorspelbaar, het is herkauwen van clichés en wat als algemeen waar wordt verondersteld.

Maar wat heb je eraan?

Toch zie ik hoop. De voetbaljournalistiek verandert. Meer dan tien, of vijf, jaar terug wordt er góed geschreven met verfrissende inzichten. In een paar gedrukte media, maar vooral online.  Vice Sports maakt toffe interviews met spelers die je tegenkomt bij het doorbladeren van een oude VI Seizoengids op een lege zondagmiddag van een weekend met interlandvoetbal. De Correspondent beschrijft de vernieuwing en verbetering van het voetbal. Op VI Pro – je mag hopen dat zij op termijn de geprinte VI helemaal vervangt – lees je de goede analyses, zoals je dat vroeger op Catenaccio deed. Er zijn blogs met duidelijke, inhoudelijke analyses aan de hand van data, zoals Tussen de Linies.

Wat al die vernieuwende blogs en sites met elkaar delen, is een begrip dat het traditionele voetbal niet het middelpunt van het universum is, maar onderdeel van een grotere wereld. En dat technieken en inzichten uit die wereld ook prima op voetbal gehanteerd kunnen worden. Een wereld bijvoorbeeld ook waarin institutioneel racisme óók, of nee, natúúrlijk ook de voetbalvelden raakt. Waarin we met inzichtelijke data mensen kunnen genezen en rampen kunnen voorspellen en voorkomen – en dus ook het voetbal kunnen verbeteren.

Voetblah plaats ik ook in dat rijtje vernieuwers. Zeker: er was soms hang naar nostalgie, of verfraaiing van het kleine, of weerstand tegen de modernisering van het voetbal. Maar toch: hier las je ode’s aan zoontjes van een voetbalvader, maar ook systeemkritiek. Las je over klein leed als een gemist trainingspotje tegen Messi, en over groot verlangen.

De voetbaljournalistiek schrééuwt om een blog als Voetblah dat het inhoudelijke met het futiele verbindt, het wereldse met het voetbalveldje om de hoek, met één been op het voetbalveld (of de kantine?) staat en met het andere in de wereld daarbuiten. Dat met een blik van buiten naar binnen kijkt, terwijl het geschreven wordt door mensen die binnen zijn. Dat is een knappe kunst.

En nu naar buiten, de zon schijnt. Voetballen.